Z "Moim wielkim greckim weselem 2" jest jak z większością sequeli. Wypada dość przyzwoicie, ale nie przebija "jedynki", która sama w sobie nie była wielkim hitem. Ot poprawna komedia obyczajowa z wiodącym wątkiem romantycznym. Kontynuacja przypominam nam więc podstawową prawdę znaną z pierwszej części przygód Greczynki Touli: najważniejsza jest rodzina. A jeśli płynie w Tobie grecka krew, to rodzina jest zawsze najukochańsza, ale i... najtrudniejsza do zniesienia.
(Źródło: vox.com)
Zwariowana grecka familia wraca na ekrany kin. Kilkanaście lat po tym, jak nieco niezdarna i lekko nieprzystosowana do życia Toula znajduje ukochanego i wychodzi za mąż, wracamy do jej nietypowej rodziny. Okazuje się, że główna bohaterka oraz jej mąż wciąż nie mogą uwolnić się od wszędobylskich, wścibskich i trochę męczących krewnych. Natręctwo dużej rodziny to jednak malutki problem w porównaniu z perypetiami, które dopiero mają się zdarzyć. Głównymi wyzwaniami są bowiem: pogodzenie skłóconych rodziców, poprawienie relacji z córką oraz... uzdrowienie własnego związku, w którym płomień miłości dawno wygasł.
(Źródło: youtube.com)
Film ogląda się naprawdę przyzwoicie. Dostajemy sporo scen niemalże wyjętych z naszego własnego życia, bo klimat rodzinnych kłótni, nastoletniego buntu i podobnych wrażeń chyba każdy ma za sobą. Jest lekko, dość zabawnie. Z mnóstwem powszechnie znanych prawd "objawionych", które mimo wszystko miło jest usłyszeć po raz kolejny.
(Źródło: screenrant.com)
Z uwagi na wielość bohaterów drugiej części "Mojego wielkiego greckiego wesela" każdy z widzów odnajdzie tu kawałek siebie. Czy to w wiernych tradycji dziadkach, we wścibskiej ciotce-złota rada, w zbyt mocno skoncentrowanych na potomkach rodzicach, czy też w marzącej o samodzielności i niezależności nastolatce.
To więc produkcja raczej z tych uniwersalnych. Nadaje się na wypad z przyjaciółką, randkę czy rodzinne wyjście do kina. Bez fajerwerków, ale mimo wszystko całkiem ok.
(Źródła: vox.com i silverpetticoatreview.com)
Posty
