Okiem Kinomaniaka

Luke Greenfield nie jest najlepszy w te klocki. Ani "Zwierzak" ani "Pożyczony narzeczony" nie należą do filmów, które zapadłyby w pamięć. A już tym bardziej w dobrym znaczeniu. Dotychczasowe produkcje należały do średnich, jeśli nie słabych. Przewidywalne, sztuczne, absolutnie nijakie - to jedyne pasujące do nich określenia. Niestety "Udając gliniarzy" niczego w tej kwestii nie zmienia...

(Źródło: imperial-cinepix.com.pl)

Miała być klasyczna komedia o kumplach-gliniarzach. Z zaznaczeniem, że główni bohaterowie nie są policjantami, a jedynie podszywają się pod amerykańskich stróżów prawa. I ten aspekt miał spowodować miliony prześmiesznych sytuacji, które rozbawią widza do granic możliwości. Niestety, nie wyszło. Misterny plan legł w gruzach zanim zdążył się w ogóle rozwinąć.

(Źródło: youtube.com)

Ryan i Justin są przeciętniakami. Nie wyróżnia ich olśniewający wygląd czy niezwykłe talenty. Mają typowe problemy i równie typowe marzenia. Największą zmorą jest niska samoocena, niesatysfakcjonująca praca (lub brak jakiegokolwiek zatrudnienia) oraz permanentna klęska na niwie miłosno-uczuciowej. Jednym słowem: mogiła!

Przypadkowy udział w dość spontanicznym zjeździe absolwentów sprawia, że... odkrywają co może pomóc w przełamaniu złej passy. Szkolna maskarada prowokuje bohaterów do przywdziania policyjnych mundurów, które - niczym jak za sprawą czarodziejskiej różdżki - czynią z nich silnych konkurentów w oczach mężczyzn i "łakomy kąsek" zdaniem kobiet. Żyć, nie umierać! Tylko z pozoru, ponieważ chęć bycia w centrum uwagi sprawia, że nasi bohaterowie zadzierają z lokalnym gangiem i tym samym wpadają w nie lada tarapaty.

(Źródła: gry-online.pl i geeknation.com)

Dalej czeka nas już tylko morze gagów sytuacyjnych i językowych lapsusów. Śmiechu jest co niemiara! Szkoda tylko, że niemal wyłącznie w wykonaniu głównych bohaterów produkcji Greenfielda. Widz niestety nie ma takiego ubawu. Dlaczego? Bo żart jest niskiej jakości. Scenariusz pisany na kolanie, a dialogi w 80% dopasowane tak nieudolnie jak puzzle układane przez 5-latka.

Ci, którzy podobnie jak ja, liczyli na świetny przykład buddy movie pokroju "21 Jump Street" przeżyją dość spore rozczarowanie. Poza kilkoma całkiem niezłymi ujęciami oraz uroczym błyskiem w oczach Jake'a Johsona i Damona Wayansa Jr. nie dostaną niczego więcej.

(Źródła: stopklatka.pl, urbanrhetonicblog.blogspot.com i visaliatimesdelta.com)

"Punk nie umarł!" - wykrzykują w jednej ze scen nastoletnie bohaterki filmu. I choć nikt nie bierze ich poważnie, same gorliwie wsłuchują się w mocne brzmienia. Dlaczego chcą uchodzić za outsiderki, jakie wartości kwestionują, z czym sobie nie radzą - na te pytania w niemalże dokumentalny sposób odpowiedzi stara się znaleźć reżyser "We are the best!", Lukas Moodysson.

(Źródło: the-filmreel.com)

Bobby i Klarę poznajemy jako szkolnych odmieńców, zbuntowane małolaty. Mają własny styl, niepopularny gust muzyczny, kłopoty z akceptacją przez rówieśników. Trzymają się razem i wspólnie stawiają czoła wszelkim problemom.

Chcąc zagrać na nosie starszym kolegom, ni stąd ni zowąd zakładają zespół. Oczywiście punkowy, bo - choć brat Klary uważa, że punk już umarł - nie straciły jeszcze nadziei. Dość nieśmiało chwytają za gitarę i pałeczki do perkusji. Po szaleńczych i nieudanych próbach w lokalnej świetlicy, postanawiają poprosić o pomoc w nauce gry na instrumentach szkolną prymuskę - Hedvigę. I wtedy wszystko się zaczyna...

(Źródło: youtube.com)

Wbrew pozorom muzyka nie gra w tym filmie pierwszych skrzypiec. Jest punktem wyjścia, ważnym składnikiem, ale nie fundamentem. I z pewnością nie głównym bohaterem.

Kluczowe bowiem są u Moodyssona kreacje zbuntowanych 13-latek. Dziewczyny (Mira Barkhammar i Mira Grosin) fantastycznie wcieliły się w filmowe postacie - na tyle, że w każdym ujęciu wyglądają autentycznie. W zasadzie zastanawiające jest, czy reżyser wybrał prawdziwe punkówy, które tak naturalnie zagrały siebie, czy jednak postawił na posiadające aktorską smykałkę dzieciaki, które w niewymuszony sposób zaprezentowały nastoletnie miłośniczki punka.

Bohaterki są energiczne, inteligentne i zaangażowane w szalony pomysł wzięcia udziału w lokalnym konkursie muzycznym. Bacznie obserwują poczynania swoich rodziców. Z jednej strony dają im rady, pomagają w problemach, a z drugiej - jak to dorastające dzieci - nie akceptują pewnych zachowań i twierdzą, że "inni mają fajniejszych rodziców". Ponadto Bobby i Klara nie boją się niczego. Ani starszych chłopaków z konkurencyjnego zespołu, ani rygorystycznych nauczycieli, ani kwestionowania ich urody przez "cukierkowe" koleżanki ze szkoły, ani nawet rozmów na poważne tematów. Prowadzą dyskusje o istnieniu Boga, wolnej woli, energii jądrowej czy poświęceniu przyjaźni dla nowo poznanego chłopaka.

(Źródło: anatomiadelimagen.wordpress.com i thetimes.co.uk)

"We are the best" to coś więcej niż zwykły film o muzyce. To portret dorastającej młodzieży. Moodysson zawarł w nim wszystko, co najważniejsze z perspektywy młodego człowieka: domowe dramaty, perypetie z rodzeństwem, odrzucenie przez rówieśników, miłosne wzloty i upadki, pierwszy smak sukcesu i porażki. Po seansie mam nieodparte wrażenie, że czas i miejsce tej historii może być dowolny, bo opowieść jest po prostu uniwersalna. I równie dobrze mogłaby wydarzyć się w dowolnym zakątku świata. Tym bardziej, że filmowe przesłanie jest proste - "Znajdź ludzi, z którymi dobrze się czujesz i po prostu bądź sobą!".

(Źródła: telegraph.co.uk i rogerebert.com)

David Ayer ma na swoim koncie kilka porządnych filmów. "Bogowie ulicy", "Szybcy i wściekli" czy kultowy wręcz "Dzień próby" to tytuły, które same się bronią. Wtedy kiedy jest taka potrzeba, choć zwykle nie ma powodów do obszernego argumentowania dlaczego są uważane za kawał solidnego kina akcji. Czy dość dobra passa reżysera utrzymała się również podczas realizowania "Furii"?

(Źródło: moviepilot.com)

II wojna światowa. Teren nazistowskich Niemiec. Załoga amerykańskich żołnierzy szykuje się do ostatecznego starcia z wrogiem. W międzyczasie ma jeszcze uratować jeden z oddziałów, który znalazł się w tarapatach. Wprawieni w boju czołgiści "Furii", doświadczeni w Afryce i na terenie Europy Zachodniej, ruszają wykonać zadanie pod przywództwem sierżanta Wardaddy'ego (Brad Pitt). Niespodziewanie dołącza do nich młodziutki Norman (Logan Lerman), który do tej pory nie miał nic wspólnego z walką. Jego młodzieńczy idealizm momentalnie ściera się z bezwzględnością i brutalnością wojny. A to dopiero początek...

(Źródło: youtube.com)

Bez dwóch zdań mamy tu mroczny obraz wojny. Bohaterowie nie tylko toczą mniejsze lub większe bitwy, ale również grzęzną w błocie, chowają się okopach, są ostrzeliwani w najmniej spodziewanych momentach. Nie uderza nas huk wybuchów granatów i gorączkowe strzelaniny, a przynajmniej nie tak bardzo. Najsilniej zapada w pamięć wojenna "otoczka". Brud, wszechobecne zniszczenie, bezwzględność, brutalność, narastająca frustracja, a z drugiej strony strach i samotność. Po prostu, realizm.

Podejście Ayera można z tego powodu uznać za zbieżne z tym, co przed laty zaprezentował nam Spielberg. Obserwujemy traumatyczne oblicze wojny, moralne dylematy i dramatyczne losy człowieka znajdującego się w centrum militarnych wydarzeń, jak i niegasnący płomyk nadziei na przetrwanie oraz żołnierską solidarność, lojalność.

(Źródło: collider.com)

Każdy z bohaterów jest inny i siłą rzeczy inaczej zachowuje się wobec wojennych realiów. Jeden prawie bezgranicznie ufa swoim umiejętnościom, inny oddaje się w opiekę Boga. Kiedy w ich szeregi wchodzi "nowy", dostrzegamy kontrast życiowych doświadczeń żołnierzy. Ci, którzy w walce spędzili już miesiące bądź lata, oswoili się z jej okrucieństwem. Różnica ta staje się wyraźna na każdym kroku: w zetknięciu ze śmiercią jednego z amerykańskich dowódców czy schwytaniem niemieckiego żołnierza. Norman nie chce zgodzić się na działanie wbrew swojemu sumieniu. Nie akceptuje rzeczywistości, z jaką przyszło mu się zmierzyć. Musi jednak podjąć decyzję, czy ramię w ramię z kolegami z "Furii" będzie walczył o swoje życie, o lepszą przyszłość.

(Źródła: worldoftanks.com i stopklatka.pl)

Ayer przygotował dobrą wojenną pozycję. Sama w sobie jest spójna, przekonująca i emocjonująca. Rosnące napięcie daje się odczuć nawet siedząc w kinowym fotelu, ale w zestawieniu "Furii" z sztandarowymi tytułami wojennymi ("Szeregowiec Ryan", "Kompania braci", "Czas apokalipsy", "Helikopter w ogniu") nie wypada ona tak dobrze.

Słyszałam głosy, że to niemalże prawdziwy portret wojny, że nie uświadczymy tu typowego dla Amerykanów patosu. Nieprawda! Co więcej, Ayer nie powstrzymał się przed użyciem do bólu typowych motywów. Ogranych już w wielu filmach na różne sposoby. Nie jest to na szczęście powiewająca na wietrze flaga USA, ale kilka innych kwiatków się znajdzie. Bez takich zabiegów całość nie byłabym tak dosłowna i tym samym zostawiała więcej miejsca na refleksję.
Ponadto dodanie miniwątku miłosnego też nie wzbogaca produkcji. Reżyser mógł obyć się bez takiej historii, a fabuła nie straciłaby absolutnie niczego. Wręcz przeciwnie - wówczas byłby to film poświęcony po prostu wojnie. I wydaje się, że wtedy "Furia" miałaby szansę zostać zapamiętaną przez widza na dłużej.

(Źródło: flickandbits.com)

30. Warszawski Festiwal Filmowy za nami! Emocje opadły, niedobór snu minimalnie nadrobiony - można więc przystąpić do pierwszych podsumowań. Spośród mnóstwa pokazywanych filmów wybrałam kilkanaście (tutaj), ale musiałam zrewidować listę i stworzyć ją ponownie. W rezultacie obejrzałam 8 filmów. Nie tak dużo, ale biorąc pod uwagę pobyt na FKA w Łodzi, miałam mniej czasu. Trzy tytuły opiszę nieco dłużej. Pozostałe przedstawiam w telegraficznym skrócie. Voila!

Na początek "Cud", kanadyjski dramat w reżyserii Daniela Grou. Przedziwny splot losów przeróżnych bohaterów pokazuje nam nasze życie łączy się i przenika z życiem innych. Widzimy w jaki sposób nieznani nam ludzie mogą wpłynąć na nasze życiowe decyzje. Nie bezpośrednio, ale subtelnie. Najczęściej zupełnie nie zdając sobie z tego sprawy. Opowieść o życiu w zgodzie ze sobą, o dokonywaniu wielkich zmian, o braniu losu we własne ręce.

Choć ogólny wydźwięk jest mi bliski, a poziom realizatorski raczej zadowalający, "Cud" nie został moim wspaniałym odkryciem festiwalowym.

Ocena: 7/10

(Źródło: straight.com)

Z hiszpańską czarną komedią pt. "Carmina i amen" miałam niemały problem. Film jest interesujący, szczerze zabawny i wyraźnie hiszpański w sposobie przedstawienia. Ci, którzy sięgają po produkcje hiszpańskojęzyczne (bo także te południowoamerykańskie), dostrzegą przesyt mentalnością Hiszpanów, ich sposobem mówienia czy wystrojem ich domów.

Główna bohatera jest rewelacyjna. Z jednej strony zasmucona i zagubiona w obliczu nagłej śmierci męża (i to na chwilę przed wypłatą!), z drugiej myśli konkretnie, działa precyzyjnie i chłodno kalkuluje co się opłaca, a czego nie warto mówić/robić. Nie brakuje zabawnych wpadek czy gagów sytuacyjnych.

Produkcja rozpoczęła mój udział w WFF, ale - choć bawiłam się naprawdę dobrze, a momentami wręcz pękałam ze śmiechu! - nie przekonała mnie do siebie bezgranicznie. Biorę pod uwagę możliwość, że to kwestia zewnętrzna np. zmęczenia.

Ocena: 5,5/10

(Źródło: lasendadelemboscado.blogspot.com)

Kolejne podejście do kina tureckiego w ciągu ostatnich tygodni. Czy udane? "Konsekwencje" miały być dramatem podejmującym problemy uniwersalne: w życiu kierować się sercem czy rozumem? kto jest ważniejszy - my czy oni? Niestety kwestie te nie są wyraźne na ekranie. Nikną gdzieś między wartką akcją gangstersko-pościgową a dość dziwacznym i słabo zarysowanym wątkiem trójkąta miłosnego.

Zdecydowanie zbyt zagmatwany fabularnie, chwilami wręcz chaotyczny. Do tego dochodzą jeszcze dłużyzny i przegadanie. Znowu był to więc seans, który nie przekonał mnie do tureckiej kinematografii...

Ocena: 4/10

(Źródło: sinematopya.com)

Co skłoniło mnie do wyboru belgijskiej produkcji "W pół drogi"? Reżyseria w wykonaniu Geoffrey'a Enthovena, którego poprzedni film - "Hasta la vista" szczerze uwielbiam! :-) Czarna komedia o rozwodniku, wprowadzającym się do domu zamieszkiwanego już przez tajemniczego mężczyznę, brzmiała intrygująco. Kim będzie ten człowiek, jak potoczą się losy bohaterów, o co w ogóle będzie chodził - takie pytanie pojawiały się w mojej głowie.

Opowieść całkiem udana. O radzeniu sobie w trudnych sytuacjach, walce ze stresem i niesprzyjającymi okolicznościami, odkrywaniu co jest w życiu najważniejsze. Lekka i zabawna forma, treściowo również warta uwagi.

Ocena: 7/10

(Źródło: cineeuropa.org)

Trailer "Co robimy w ukryciu" widziałam kilka tygodni temu. I nie zachwycił mnie, dlatego film odłożyłam na bok. Nawet, gdy zobaczyłam go wśród programowych propozycji na WFF, nie zmieniłam swojego zdania. Dopiero pierwsze bardzo pozytywne głosy zaprzyjaźnionych blogerów delikatnie przekonały mnie do zwrócenia uwagi na wampirzy tytuł.

Połączenie komediowego horroru z mockumentem okazało się strzałem w dziesiątkę! Zwłaszcza, gdy na tapetę weźmie się aktualne filmowo-książkowe trendy (wampiry, zombie i inne umarlaki). Projekt przemyślany, dopracowany, a wciąż sprawia wrażenie przestępnego, przezabawnego i lekkiego. Baaaardzo dawno aż tak dobrze nie bawiłam się w kinie. I równie dawno nie widziałam tak rozbawionej widowni.

Ocena: 8/10

(Źródło: filmguide.sundance.org)

Magia kina to częściowo właśnie takie filmy jak "Dior i ja". To obrazy, które zaskakują. Niekoniecznie wartką akcją czy milionem suspensów. Ale historią, którą snuje reżyser i wyróżniającym się sposobem jej opowiedzenia. Frédéric Tcheng znalazł chyba złoty środek, by przykuć i - co równie ważne - skutecznie utrzymać uwagę widza, mówiąc o losach projektanta, pracującego nad nową kolekcją domu modowego Christian Dior.

(Źródło: facebook.com/diorandimovie)

W dokumencie Tcheng niczego nie analizuje, nie dopowiada od siebie. Jak przystało na idealnego obserwatora, zajmuje miejsce na uboczu i subtelnie podgląda codzienną pracę w jednym z najsłynniejszych miejsc mody na świecie. Rejestruje je trochę z ukrycia, trochę reportersko. Daje możliwość zobaczenia, w jaki sposób odbywa się proces powstania pierwszej (!) kolekcji haute couture wybitnego projektanta. Począwszy od poznania zespołu krawieckiego, poprzez dopracowanie wizji artystycznej, dobór tkanin, wybór krojów i fasonów, skończywszy na zaangażowaniu odpowiednich modelek oraz zaaranżowaniu wnętrz. Dzięki temu widz odnosi wrażenie, jakby świat mody poznawał od podszewki.

Poza ujęciami zza kulis może jeszcze wysłuchać opinii specjalistów modowych. Wypowiadają się pracownicy administracyjni domu Diora, a także szefowe działów krawieckich i ich podwładni. Oczywiście poznajemy także punkt widzenia autorów projektu - Rafa Simonsa, nowego dyrektora artystycznego oraz jego zastępcy, Pietera Muliera.

(Źródło: youtube.com)

Najnowsza historia tego domu modowego jest wzbogacona o krótkie materiały przywołujące początki firmy. Tcheng pomyślał więc o osobach niewdrożonych w świat mody. Dał w ten sposób możliwość szybkiego - ale i dość powierzchownego - poznania postaci Christiana Diora oraz jego artystycznej wizji mody kobiecej.

(Źródło: facebook.com/diorandimovie)

Tytułów, które chciałam obejrzeć podczas tegorocznego Warszawskiego Festiwalu Filmowego było kilkanaście. Wszystkie - poza "Dior i ja" - fabularne. Dlaczego debiutancka produkcja Frédérica Tchenga już po samym opisie przypadła mi do gustu? Trudno powiedzieć. Z pewnością był to film wyróżniający się na tle pozostałych. Po pierwsze - dokument, po drugie - debiut reżyserski, po trzecie - o świecie mody i to tym, z najwyższej półki. Czynników za jego obejrzeniem znalazłam kilka, więc nawet późna pora seansu w środku tygodnia nie była w stanie mnie zniechęcić. A sama projekcja na tyle zainteresowała, że film uważam, że największe odkrycie WFF i bardzo chętnie sięgnę po kolejną produkcję autorstwa francuskiego reżysera.

(Źródła: tribecafilm.com i theguardian.com)

Jubileuszowy, 30. Warszawski Festiwal Filmowy dobiega końca. Wczoraj ogłoszono werdykty jury konkursowych oraz wręczono nagrody laureatom. Kto stanął na podium? Które tytuły uzyskały poparcie branży filmowej?

(Źródło: wff.com, fot. Bartek Trzeszkowski)

W najistotniejszej kategorii, czyli Konkursie Międzynarodowym, przyznano 3 nagrody. Jury w składzie: Sepideh Farsi (Iran), Yevgeny Gindilis (Rosja), Uberto Pasolini (Wlk. Brytania), Olena Yershova (Ukraina) i Janusz Zaorski (Polska) wręczyło:

Warsaw Grand Prix, główną nagrodę w Konkursie Międzynarodowym, ufundowaną przez Miasto Stołeczne Warszawa filmowi THE COFFIN IN THE MOUNTAIN / BINGUAN w reżyserii Xin Yukuna (Chiny)

"Za wielowymiarowość narracji i subtelność w posługiwaniu się czarnym humorem, Główną Nagrodę 30. Warszawskiego Festiwalu Filmowego otrzymuje film THE COFFIN IN THE MOUNTAIN ze specjalnym wyróżnieniem dla Lu Nifan (autora oryginalnego tekstu) oraz Feng Yuanlinag i Xin Yukun (autorów scenariusza)."

(Źródło: meniscuzine.com)

Nagrodę za Najlepszą Reżyserię Ognjenowi Sviličić, za film THESE ARE THE RULES / TAKVA SU PRAVILA (Chorwacja, Francja, Serbia, Macedonia)

"Za głęboką wrażliwość i mistrzowską konsekwencję w ukazaniu ludzkiej walki przeciwko biurokracji i znieczulicy."

Specjalną Nagrodę Jury ZESPOŁOWI AKTORSKIEMU w filmie CARMINA Y AMEN / CARMINA & AMEN, reżyseria Paco León (Hiszpania)

"Dla obsady filmu Carmina i Amen (Carmina & Amen), gdyż cały zespół aktorski zasłużył na zbiorową nagrodę, spisując się znakomicie w bardzo trudnej umiejętności gry w czarnej komedii."

(Źródło: makingofezine.com)

W Plebiscycie Publiczności 30. WFF, odbywającym się po raz dwudziesty ósmy, zwyciężyły następujące filmy:

W kategorii filmów fabularnych Co robimy w ukryciu / What We Do in the Shadows, reż. Jemaine Clement, Taika Waititi (Nowa Zelandia)

W kategorii filmów dokumentalnych Rozdroże / Crossroads / Perekrestok, reż. Anastasiya Miroshnichenko (Białoruś, Szwecja)

W kategorii filmów krótkometrażowych Joanna, reż. Aneta Kopacz (Polska)

W kategorii filmów dla dzieci Kapitan Rybka / Captain Fish, reż. John Banana (Francja)

(Źródło: wff.pl)

Jury w składzie: Ozan Açiktan (Turcja), Hawa Essuman (Kenia), Jan Komasa (Polska) przyznało nagrody dla Zwycięzcy Konkursu 1-2 filmom:

HOW TO STOP A WEDDING / HUR MAN STOPPAR ETT BRÖLLOP, reżyseria Drazen Kuljanin (Szwecja)

"Za prostą elegancję skrywającą wielowarstwową strukturę, która urzeka jednoczesną lekkością i głębią potraktowania tematu."

oraz

THE LESSON / UROK, reżyseria Kristina Grozeva, Petar Valchanov (

Bułgaria

, Grecja)

"Za przemyślaną i błyskotliwą eksplorację ludzkiej dumy oraz perfekcyjną reżyserię."

(Źródło: wff.com, fot. Rafał Nowak)

W kategorii "Wolny Duch" jury przyznało kazachstańskiemu filmowi THE OWNERS / UKKYLIKAMSHAT, reżyseria Adilkhan Yerzhanov

oraz

Wyróżnienie filmowi BEFORE I DISAPPEAR, reżyseria Shawn Christensen (

USA

"Za udaną próbę połączenia kina głównego i niezależnego nurtu."

(Źródło: film.dziennik.pl)

Natomiast w Konkursie Dokumentalnym nagrodzono rumuńską produkcję TOTO AND HIS SISTERS / TOTO SI SURORILE LUI, reżyseria Alexander Nanau

"Doceniamy jego mistrzowską reżyserię, doskonałą dramaturgię, intymność z jaką pokazuje bohaterów i sposób w jaki przedstawia problemy społeczne, pozostając inspirującym"

zaś Wyróżnienie trafiło do filmu CROSSROADS / PEREKRESTOK reżyseria Anastasiya Miroshnichenko (Białoruś, Szwecja)

"Za franciszkańską filozofię oraz umiejętność reżyserki do stworzenia potężnego efektu skromnymi środkami."

(Źródło: wff.com, fot. Rafał Nowak)

W Konkursie Filmów Krótkometrażowych jury przyznało następujące nagrody:

- Najlepszy Film Krótkometrażowy, który otrzymuje Short Grand Prix – CUPCAKE, reżyseria Jane Magnusson (Szwecja)
"Za mocną historię i szczere, intymne podejście do postaci i ich relacji, wsparte świetnymi zdjęciami i grą aktorską"

- Najlepszy Animowany Film Krótkometrażowy – THE TIDE KEEPER, reżyseria Alyx Duncan (Nowa Zelandia)

"Za niesamowitą atmosferę w onirycznej scenerii i wizualnie uderzający, intymny film z wyważonym wykorzystaniem animacji"

- Najlepszy Aktorski Film Krótkometrażowy – DRAMA, reżyseria Guan Tian (USA)

"Za inteligentne posługiwanie się językiem filmowym, który łączy prostą zabawną historię ze świetną choreografią i wyrazistymi postaciami"

- Najlepszy Dokumentalny Film Krótkometrażowy – MY DAD'S A ROCKER, reżyseria Zuxin Hou (Chiny)

"Za rzucenie światła na inspirującego człowieka, którego historia ukazuje prawdziwe znaczenie Rocka i Życia, dzięki rzetelnemu podejściu reżysera"

(Źródło: wff.com, fot. Rafał Nowak)

Nagrodę FIPRESCI (Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej) jury przyznało nagrodę dla najlepszego debiutu z Europy Wschodniej, którym został mołdawski WHAT A WONDERFUL WORLD / CE LUME MINUNATĂ, reżyseria Anatol Durbală.

"Jury pragnie wyrazić uznanie dla reżysera, którego debiut fabularny obiecuje wiele swoją pilnością i intensywnością opowiadania; pochodzi przy tym z kraju, który od czasu uzyskania niepodległości w 1991 roku praktycznie nie ma przemysłu filmowego. Zwodniczo zmienny, oparty na scenariuszu bycia w-złym-miejscu-w-złym-czasie, film ten splata ze sobą wydarzenia gwałtownych, masowych protestów młodej generacji, dla której nadszedł czas pokazania gniewu i straty zaufania do skorumpowanego i patrzącego w przeszłość rządu, prowadząc tym samym nieświadomego bohatera do szokującego punktu kulminacyjnego."

(Źródło: diez.md)

Nagrodę Jury Ekumenicznego otrzymał film IN THE CROSSWIND / RISTTUULES w reżyserii Martti Helde (

Estonia

)

"Film jest filmowym requiem. Erna jest Estonką, która pisze listy do swojego męża opowiadające historię jej deportacji na Syberię. Umiejętnie wykorzystując możliwości techniczne, zwłaszcza w postaci spaceru pomiędzy żywymi rzeźbami, reżyser przenosi tę opowieść do wyższego wymiaru - kontemplacji cierpienia, ludzkiej godności i nadziei poprzez mistrzowskie zestawienie obrazów, słów i muzyki. Requiem dla wszystkich niewinnych ludzi z Europy Wschodniej, którzy cierpieli lub zginęli od tyranii Sowietów. Nie wolno nam zapomnieć..."

(Źródło: forumcinemas.ee)

Ostatnie wyróżnienie - nagrodę NETPAC, czyli Organizacji Promocji Kina Azjatyckiego jury przyznało najlepszej produkcji azjatyckiej w programie WFF, a został nią film SIZDAH / 13, reżyseria Hooman Seyedi (

Iran

)

"Za śmiałe podejście w przedstawieniu tematu młodych ludzi w kinie irańskim i za wyjątkowy styl w ukazaniu społecznego gniewu i problemów relacji płci poprzez portret rodziny."

Okiem Kinomaniaka

Nowy tydzień, nowe wyzwania, nowe nagrody! Tym razem coś dla miłośników kina azjatyckiego, którego urok, sens i piękno wciąż próbuję odkryć. Moja akredytacja na Festiwal Pięć Smaków już czeka, a teraz coś dla Was! :)

Jubileuszowy, 30. Warszawski Festiwal Filmowy dobiega końca. Wczoraj ogłoszono werdykty jury konkursowych oraz wręczono nagrody laureatom. Kto stanął na podium? Które tytuły uzyskały poparcie branży filmowej?

Polub na Facebooku

Śledź na Instagramie

Szukaj

recent posts

Archiwum

Obserwatorzy

Czytam

Labels

Okiem Kinomaniaka

Nowy tydzień, nowe wyzwania, nowe nagrody! Tym razem coś dla miłośników kina azjatyckiego, którego urok, sens i piękno wciąż próbuję odkryć. Moja akredytacja na Festiwal Pięć Smaków już czeka, a teraz coś dla Was! :)

Jubileuszowy, 30. Warszawski Festiwal Filmowy dobiega końca. Wczoraj ogłoszono werdykty jury konkursowych oraz wręczono nagrody laureatom. Kto stanął na podium? Które tytuły uzyskały poparcie branży filmowej?

Polub na Facebooku

Śledź na Instagramie

Szukaj

recent posts

Archiwum

Obserwatorzy

Subskrybuj

Czytam

Labels