Okiem Kinomaniaka: Nicole Kidman

Być może greckie kino nie jest Ci bliskie. Możliwe, że na myśl przychodzi jedynie "Grek Zorba". Szkoda, bo od jakiegoś czasu znaczne zamieszanie w kinematografii robi grecki reżyser - Yorgos Lanthimos, którego filmy zawsze wywołują wiele dyskusji. Nie inaczej jest tym razem. Premiera "Zabicia świętego jelenia" również zrobi sporą burzę.

(Źródło: film.onet.pl)

Znakomity chirurg Steven (Colin Farrell) zaprzyjaźnia się z nastoletnim pasjonatem medycyny - Martinem. Introwertyczny, nieco ekscentryczny wręcz chłopak przekracza próg domu lekarza, poznając jego najbliższych: żonę Annę, córkę Kim oraz syna Boba. Nie wie jednak, że dosłownie za chwilę będzie musiał stawić czoła niebywale przerażającemu, a zarazem bardzo abstrakcyjnemu wyzwaniu, jakie rzuci mu rzekomy młody przyjaciel. Na pytania więc: dlaczego obraz Lanthimosa jest tak szokujący, odsyłam Was do obejrzenia zwiastuna.

(Źródło: youtube.com)

Tu wszystko jest inne. Z pozoru wiarygodne postacie wypowiadają kwestie, które długo brzęczą w uszach ze względu na... fałszywą nutę. Brzmią kalecznie, nieprawdziwie. Bohaterowie niby mocno stąpający po ziemi, ale są nieco przerysowani i chwilami jakby oderwani od rzeczywistości. Wraz z rozwojem akcji fabuła coraz śmielej wkracza w rewiry absurdu, by nie pozwolić widzowi na chwilę oddechu nawet na moment.

"Zabicie świętego jelenia" z pewnością nie jest filmem dla wszystkich. To chyba perełka dla miłośników twórczości greckiego reżysera oraz wszystkich tych, którzy doceniają nutkę nowości czy wręcz szalonej odwagi w kinematografii. Mnie ten obraz nie kupił, ale niewątpliwie zaciekawił. Momentami mocno szokował albo nawet - w scenach dramatycznych - paradoksalnie śmieszył. W moim odczuciu wypada zdecydowanie lepiej niż poprzednie dzieło Lanthimosa - "Lobster" i to już jest całkiem porządny powód, by nadrobić grecką nowość, którą doceniono Złotą Palmą za najlepszy scenariusz.

(Źródła: imdb.com, filmweb.pl i moviesroom.pl)

Każdego dnia Christine budzi się nie pamiętając kim jest i na nowo odkrywając swoją przeszłość. Codziennie poznaje swój dom, męża, dotychczasowe losy najbliższych. Nieustannie przeżywa zaskoczenie, smutek, niemoc i strach. Choć zasypiając jest już innym człowiek, to o świcie staje znowu przed tym samym wyzwaniem – próbą odkrycia tajemnicy własnego życia.

(Źródło: screenrant.com)

Stan Christine (Nicole Kidman) jest skutkiem wypadku samochodowego sprzed kilku lat. Tak przynajmniej twierdzi jej mąż Ben (Colin Firth). Amnezja jest na tyle zaawansowana, że pamięć bohaterki podczas snu zostaje wyczyszczona do zera. Aby poznać siebie i uporać się z rzeczywistością Christine oddaje się w opiekę neurologa, doktora Nascha (Mark Strong). Ten radzi jej prowadzenie wideo-pamiętnika, dzięki któremu każdego poranka kobieta przypomni sobie wcześniejsze wydarzenia i być może szybciej wróci do zdrowia. Z biegiem terapii okazuje się, że jej odkrycia znacząco rozmijają się z tym, co mówi Ben. Coraz częściej w głowie Christine nasuwa się pytanie: „Co jest prawdą?”.

(Źródło: youtube.com)

Filmy z Nicole Kidman omijam z daleka. Poważnie. Nie przepadam za nią. Ale już parokrotnie produkcja z jej udziałem bardzo mi się podobała (np. „Tłumaczka”, „Między światami”). Tym razem nie było tak idealnie, lecz nie mogę powiedzieć, że zupełnie się zawiodłam.

(Źródło: fact.co.uk)

Całość ogląda się nieźle. Chociaż do kina szłam z nastawieniem, że już po trailerze wiem jak to się wszystko skończy. I miałam rację. Ale zupełnie nie spodziewałam się pewnego zwrotu akcji. Był świetny!

(Źródło: fanpop.com)

„Zanim zasnę” technicznie jest bez zarzutu. Dramatycznie zagrany, trzyma w napięciu, emocje potęguje dobrana muzyka i świetny montaż. Minimalizm aktorski (film rozgrywa się właściwie między trójką bohaterów) niektórym utrudnia nieco jednoznaczne stwierdzenie kto jest winny.

I – chociaż tak łatwo przyszło mi domyślenie się zakończenia – film byłby całkiem w porządku, gdyby nie momentami komiczne wręcz dialogi padające w kluczowej scenie w hotelu. Głupota scenarzystów, którzy z do tej pory z całkiem bystrej bohaterki zrobili naiwną idiotkę, sięgnęła chyba zenitu! I spowodowała, że na tych najbardziej brutalnych scenach śmiałam się w głos (co moi kinowi sąsiedzi zinterpretowali zapewne jako chorobę psychiczną, głęboką socjopatię lub postępującą znieczulicę). Fabularnie zdruzgotana kulminacyjna scena oraz ckliwy i przewidywalny finał („Adam, Adam, Adam!”) zepsuły niezły początek i wpłynęły na obniżenie noty. „Zanim zasnę” dostaje więc 5/10 ze względu na ciekawą kreację Firtha.