Okiem Kinomaniaka

Tematyka rodzicielka wciąż jest mi mocno odległa. Rozterki matek zdecydowanie nie należą do kręgu moich zainteresowań, ale postanowiłam zaryzykować seans - jakby się wydawało - wyłącznie dla świeżo upieczonych mamusiek. Choć zwiastun nie wróżył sukcesu, salę kinową opuściłam z uśmiechem na ustach. Oto dlaczego!

(Źródło: multikino.pl)

Najlepszy w tej produkcji jest scenariusz. I nic w tym dziwnego, bowiem maczali w nim palce twórcy filmu "Kac Vegas", który - co tu dużo mówić - jest genialnym blockbusterem :) Choć ani kolejne zdarzenia pokazane w "Złych mamuśkach" nie są nieprzewidywalne ani też rys poszczególnych bohaterek nie należy do świeżych, świetnie bawimy się oglądając przygody Amy, granej przez śliczną, aczkolwiek niezbyt powalającą aktorsko Milę Kunis. Jej postać to, możemy powiedzieć, dobra-zła matka. Na co dzień stara się sprostać wszelkich wyzwaniom i najrzetelniej zrealizować wszystkich zadania, jakie stawiane są jej jako żonie, matce, kochance, pracownicy, członkini kół rodzicielskich i innych grup, w których jako przykładna matka powinna się angażować. W pewnym momencie potulna Amy tupie nogą i głośno krzyczy, że ma tego dosyć i od teraz pod uwagę bierze także... samą siebie. Niestety jej plan mocno krzyżuje wizję nadgorliwej i chętnie awanturującej się Gwendolyn aka Perfekcyjnej Pani Mamy, która postanawia dać się we znaki naszej bohaterce.

(Źródło: youtube.com)

Najjaśniejszą postacią tytułu niewątpliwie jest Kathryn Hahn, której nazwiska większość z nas nie kojarzy, ale buzię już owszem. To genialna aktorka komediowa, która w "Złych mamuśkach" wreszcie dostała szansę mocniejszego zaznaczenia swojej obecności i swojego talentu na ekranie. Do tego dużym plusem scenariusza jest jego składowa - dialogi. Te także brzmią przekonująco i - co najistotniejsze w przypadku komedii - zabawnie! (Choć jedna kwestia została co najmniej zapożyczona (jeśli nie po prostu skopiowana) z innej, komediowej produkcji (bodajże z Melissą McCarthy lub Rebel Wilson w roli głównej)). Wisienką na torcie jest rewelacyjny soundtrack. Ścieżka dźwiękowa naprawdę udała się twórcom i zamyka listę największych zalet filmu.

Nie sposób jednak nie wspomnieć o tym, że choć "Złe mamuśki" bawią, to obserwacja, na podstawie której powstał scenariusz jest niezmiernie smutna. Bo oto w dzisiejszych czasach na matkach ciąży niejako przymus bycia idealną. Wpasowania się do wzoru Perfekcyjnej Pani Mamy, która rewelacyjnie sprawdza się w pracach rodzicielsko-domowych, świetnie spełnia jako żona i kochanka, niebywale atrakcyjnie prezentuje (fit sylwetka i te sprawy), angażuje w życie społeczności lokalnej, jest genialną przyjaciółką, siostrą, córką, sąsiadką, a w dodatku ma jeszcze czas i chęci na rozwój innych pasji. Ten zatrważający insight sprawia więc, że produkcja twórców "Kac Vegas" jest czymś nieco większym niż zwyczajna komedia familijna. Złapcie więc swoje mamy, zabierzcie je na seans, a później ucałujcie czule w czółko, dziękując za to, że nie oszalały, gdy Wam (mam nadzieję) radośnie matkowały :)

(Źródło: film.wp.pl i multikino.pl)

W życiu tylko kilka rzeczy jest pewnych. Narodziny i śmierć - to wiadomo. Ale pewne jest także to, że większość z nas kilka razy narodzi się na nowo. Gdy odkryjemy, co chcemy robić, gdy spotkamy na swej drodze tę właściwą osobę, a także wtedy, gdy coś nagle zawali się w naszym poukładanym, czasami nawet do bólu przewidywalnym, życiu. I to o tym ostatnim, niewątpliwie zwrotnym momencie, opowiada film Mii Hansen-Løve.

(Źródło: wiosnafilmow.pl)

Nathalie jest nauczycielką filozofii. Gołym okiem widać jej pasję i zaangażowanie, z jakim uczy młodzież przede wszystkim samodzielnego myślenia. Prywatnie jest kochającą żoną, troskliwą matką i opiekuńczą córką. Pewnego dnia niespodziewanie mąż wyznaje, że ma romans i odchodzi do innej. Kobieta zostaje więc zupełnie sama - porzucona przez ukochanego, po części opuszczona też przez dorastające dzieci, a pozostawiona z obowiązkiem opieki nad marudną, schorowaną matką. Chyba po raz pierwszy w swoim dorosłym życiu, a już na pewno po raz pierwszy od wielu lat, jest zupełnie wolna. I sama nie do końca wie co mogłaby i tak w ogóle chciałaby zrobić z tą nieoczekiwaną niezależnością.

(Źródło: youtube.com)

Bohaterka (fenomenalnie grana przez Isabelle Huppert) poszukuje swojego miejsca na nowo. Choć do tej pory i tak cechowała ją samodzielność, teraz jest zdana niemalże wyłącznie na siebie. Przyjmuje rzeczywistość taką jaka jest i kroczy dalej. Nie użala się nad sobą, nie histeryzuje, ale mimo wszystko, na swój sposób, przeżywa smutek, żal i złość, z którymi musi uporać się, by zakończyć etap żałoby po starym życiu, a następnie - z radością oraz nadzieją, wejść w inny rozdział. Pomocna okazuje się być wówczas znajomość filozofii, którą Nathalie umiejętnie potrafi przełożyć na tzw. prawdziwe życie. Pewne odwieczne prawdy, które przez lata wpajała swoim uczniom do głowy, pozwalają jej przetrwać ten trudny moment bez doznawania dramatycznej utraty chęci do życia.

"Co przynosi przyszłość" to więc portret współczesnego człowieka, który doświadczając dużych zmian w życiu, borykając się z jakimiś niełatwymi chwilami, nadal potrafi odnaleźć sens istnienia. To także swoista pochwała filozofii jako nauki, która od wieków inspiruje nas do działania i w której zawsze możemy znaleźć przesłanki do nadziei.

(Źródła: offcamera.pl i bfi.org.uk)

Sklasyfikowanie "Głośniej od bomb" nie jest łatwe. Choć pod względem fabularnym mamy do czynienia z dramatem nacechowanym dość mocno psychologicznym klimatem, to warstwa wizualna nosi pewne znamiona artyzmu. Nieco chaotyczne, lekko surrealistyczne wstawki nadają obrazowi Joachima Triera charakteru niszowości, który tylko uszlachetnia produkcję mówiącą głównie o relacjach rodzinnych w tak trudnym, a jednocześnie oczyszczającym momencie jakim jest okres żałoby.

(Źródło: aceshowbiz.com)

Niewielka salka z przygaszonym światłem. Na ekranie monitora krótki film o Isabelle, znanej fotografce wojennej, a przy stole kilka osób wpatrujących się w ekran. Jak się okazuje to przedstawiciele agencji organizującej pożegnalną wystawę prac owej reporterki. Wśród pracowników znajduje się również Gene, mąż kobiety. Jest nieco wzruszony dopiero co obejrzanym materiałem wideo o tragicznie zmarłej ukochanej, ale stara się zachować zimną krew.

To swoiste podsumowanie życia bohaterki jest wstępem do rozważań nad jej funkcjonowaniem w rodzinie oraz prowadzoną działalnością zawodową, która jest czymś więcej niż tylko pracą. To krótkie wideo biograficzne stanowi punkt wyjścia do głębszego spojrzenia na jej relacje z najbliższymi, ale i na więzi łączące męża oraz synów już po jej odejściu z tego świata.

(Źródło: youtube.com)

Fabuła "Głośniej od bomb" jest niejako dwutorowa. Jedna prowadzi nas przez życie Gene'a i dwóch synów głównej bohaterki (Johana i Conrada), druga stanowi swoisty portret reporterki. Ta pierwsza prezentuje sylwetki trzech mężczyzn w tle zajawiając ich rzeczywistość, typową codzienność. Po części obserwujemy ich samym (charakter, temperament, zwyczajne troski), po części zaś w relacjach z innymi. I każdy - choć panowie są zdecydowanie w innych momentach swojego życia (Gene po stracie żony powraca do randkowania, Johan - starszy z synów, jest młodym mężem i ojcem, zaś młodszy mocno przeżywa trudny czas dorastania) - borykają się z przeróżnymi problemami w kontaktach z kobietami. Brakuje im kobiecej rady, bo sami nie potrafią rozmawiać ze sobą o "tych sprawach".
Każdy na swój sposób radzi sobie z codziennością, ale głównie ze startą jednej z najbliższych osób: żony/matki. Bo obraz Triera to w dużej mierze stadium przeżywania żałoby. Mężczyźni - każdy inaczej - przeżywa ten trudny czas. Jeden próbuje się zdystansować do wypadku sprzed 3 lat, inny idzie w stronę melancholii i stopniowego powrotu do normalnego życia, jeszcze inny wyraża żałobę złością i gniewem.

Tak najbardziej w "Głośniej od bomb" podobały mi się jednak sceny prezentujące dorobek reporterski głównej bohaterki w połączeniu z jej komentarzem dotyczącym pracy zawodowej. Bo bycie korespondentem wojennym to nie jest zwyczajne zadanie. To wielka misja. Ważna i odpowiedzialna. A wagę tej misji poznajemy w dwóch scenach: podczas wywiadu telewizyjnego z Isabelle, która rozważa czym jest bycie fotoreporterem w strefach konfliktu oraz w czasie rozmowy męża bohaterki z jej wieloletnim przyjacielem i towarzyszem licznych wypraw na Bliski Wschód. W tych momentach dociera do nas, że niektóre zawody znaczą więcej niż inne, a wykonujący je ludzie każdego dnia żyją w rozdarciu między własnym szczęściem a realizacją misji polegającej na pokazywaniu opinii publicznej trudnej rzeczywistości społeczeństw z krajów objętych wojną.

(Źródło: ars.pl i kulturalniepogodzinach.pl)

Pod względem technicznym "Głośniej od bomb" nie jest typowym filmem fabularnym skoncentrowanym wokół tematyki rodzinnej. Reżyser trochę bawi się w nim formą. Pokazuje część zdarzeń z różnych punktów widzenia stosując perspektywę innych bohaterów, śmiało wprowadza elementy nieco absurdalne, a swoim bohaterom (zwłaszcza postaci Conrada) nadaje jakieś znamię niecodzienności. Ta "dziwność" ma jednak swoje przyczyny. Szczególnie zaś w odniesieniu do młodszego z synów. Jest bowiem sposobem radzenia sobie ze stratą, i to taką największego kalibru - utratą jednej z najbliższych osób.

Wybierając się więc na "Głośniej od bomb" śmiało możemy oczekiwać kina wysokich lotów, które cechuje dobra historia świetnie zagrana (chapeau bas dla Isabelle Huppert!) poprowadzona w przemyślanych, ale i nieco nietypowy sposób. Nikt nie powinien być zawiedziony.

(Źródło: filmweb.pl)

Álex de la Iglesia wie jak się robi filmy! Co więcej, zna się na czarnym humorze. Oraz surrealizmie. Umiejętnie wprowadza nas w świat swoich postaci, z którymi przeżywamy wszystkie absurdalne zdarzenia poznając z jednej strony telewizyjną rzeczywistość, z drugiej prawdziwe oblicze zróżnicowanej grupy bohaterów jego opowieści.

(Źródło: hollywoodreporter.com)

Telewizyjne studio. Nagranie bankietu sylwestrowego. Na scenie taneczne grupy, muzyczne gwiazdy oraz dwoje prezenterów co chwilę dogryzających sobie nawzajem. Na widowni rzesza eleganckich, roześmianych statystów od wielu dni odgrywających role rozkosznych uczestników fenomenalnej zabawy, która odbywa się pod dyktando reżysera planu. Na jego znak wszyscy głośno się śmieją, energicznie klaszczą albo wymieniają namiętnymi pocałunkami. Wszyscy w imię sukcesu produkcji, dzięki której poszczególni bohaterowie chcą coś dla siebie ugrać.

(Źródło: youtube.com)

Na ekranie śledzimy losy przedziwnych postaci: narcystycznego, do bólu metroseksualnego, pseudopiosenkarza i jego racjonalnego managera-karła, dwóch dość głupich, ale i wyrachowanych przyjaciółek, przynoszącej pecha piękności, walczącej o zawodowe uznanie pary telewizyjnych prezenterów, typowego przeciętniaka, a także wielkiego gwiazdora muzyki, którego skrycie przeraża zbliżający się koniec kariery, zdominowanego przez niego syna oraz psychofana wokalisty.

W kolejnych scenach wyrywkowo poznajemy cechy poszczególnych bohaterów. Jedni są na wskroś naiwni, dobroduszni i pomocni, innych wyróżnia cynizm, egoizm oraz chciwość. Dialogi ociekają czarnym humorem i odrobiną sarkazmu, a akcja pędzi jak szalona. Wraz z rozwojem fabuły przyśpiesza montaż, a kolejne sceny stają się przesycone ruchem. Z pozoru idealnie zaplanowany i początkowo świetnie prowadzony bankiet z czasem zmienia się w chaotyczne show, nad którym już nikt nie jest w stanie zapanować. Co gorsza, nikt nie umie także przewidzieć szkód, jakie wyrządzi.

(Źródło: warszawa.pl)

Najnowsza propozycja reżysera utrzymana jest więc w charakterystycznej dla niego, nieco surrealistycznej konwencji, za pomocą której próbuje przekazać uniwersalną prawdę o ludziach. O tym, że żądza władzy, pieniędzy, popularności ma momentami nawet śmiercionośną siłę, a opinia większości zwykle niewiele ma wspólnego z racjonalną oceną rzeczywistości.

"Ta noc jest moja" nie wypada tak rewelacyjnie jak "Życie to jest to", w którym każdy element - począwszy od scenariusza, poprzez grę aktorską, dialogi, zdjęcia, na montażu kończąc - jest przemyślany i dopracowany. Niemniej to wciąż porządne, hiszpańskie kino gatunkowe, które nieczęsto mamy możliwość oglądać w polskich kinach.

(Źródło: blogdecine.org i labutaca.net)

Rozkosz kinomanów trwa! Jedne festiwale się kończą, kolejne za moment wystartują. Specjalnie dla Was przestudiowałam już rozkłady jazdy dwóch kolejnych eventów: Wiosny Filmów (15-24.04) oraz Afrykamery (18.04-8.05). Sprawdźcie, czego nie można przegapić!

(Źródło: iphias.com)

Wiosna Filmów rozpoczyna się już w piątek uroczystym pokazem francuskiego dramatu pt. "Subtelność". Potem, przez kolejnych 10 dni, będziemy mogli obejrzeć ponad 70 produkcji z całego świata!

Przeglądając harmonogram bardzo trudno było mi wybrać tych kilka filmów, na które będę mogła się udać. Poniżej 3 tytuły, na które czekam z niecierpliwością!

1. Francuski dramat "Co przynosi przyszłość", reż. Mia Hansen-Løve

Opowieść o życiu, naszych wyborach, marzeniach, pasjach i nadziei na lepsze jutro nagrodzona w Berlinie statuetką Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię.

(Źródło: youtube.com)

2. Duńsko-francuska produkcja "Głośniej od bomb", reż. Joachim Trier

Historia rozliczenia się rodziny tragicznie zmarłej dziennikarki wojennej z jej życiem, pracą zawodową i głęboko skrywanymi tajemnicami, które wypływają 3 lata po jej śmierci, przy okazji rocznicowej wystawy jej prac. Najlepszy film ubiegłorocznego MFF w Sztokholmie, prezentowany na festiwalach na całym świecie.

(Źródło: wiosnafilmów..pl)

3. Francuski dramat "Z podniesionym czołem", reż. Emmanuelle Bercot

O sile młodzieńczej miłości i potrzebie autorytetów. Klasyczny obraz o burzliwym okresie dorastanie, kiedy młody człowiek kwestionuje wszelkie wartości i szuka własnej drogi oraz pomysłu na siebie.

Film zgarnął aż 8 nominacji do tegorocznych Cezarów, a debiutujący w nim chłopiec otrzymał tytuł „Najbardziej obiecującego aktora”!

(Źródło: youtube.com)

Część propozycji pokazywanych w ramach tegorocznej Wiosny Filmów miałam szczęście już zobaczyć. Niektóre z nich nawet opisywałam na blogu. Wśród nich: Młodość, Mustang, czy Pokój. Nie przegapcie jednak innych, do których jeszcze nie zdążyłam naskrobać recenzji, a które są naprawdę godne uwagi! Przede wszystkim to "Stare grzechy mają długie cienie", "Demon" i "El clan", o którym opowiadałam w marcowym odcinku "Na co do kina" (wideo jest TUTAJ).

Harmonogram pokazów dostępny jest TU, ale nie zapominajcie także o innych wydarzeniach towarzyszących przeglądowi :)

(Źródło: krk.tv)

Drugim eventem, który rozpocznie się w połowie kwietnia jest przegląd kina z Czarnego Lądu - Afrykamera. Wydarzenie startuje 18.04 i potrwa aż do 8.05, ale uwaga: jest podzielone na kilka części, które w różnych terminach odbywa się w największych miastach Polski. Edycja warszawska trwa do 26.04.

W programie przewidziano tak seanse filmowe, jak i spotkania towarzyszące: koncerty, wystawy, spotkania z twórcami.

Mnie osobiście bardzo kusi pokaz otwarcia - "Hedi", czyli historia o niełatwej miłości, która rodzi się między Tunezyjczykiem i Europejką kilka lat po Arabskiej Wiośnie. Czy uczucia głównego bohatera są szczerze? Z tym pytaniem będziemy zmagać się już w poniedziałek 18.04 podczas pierwszego dnia festiwalu.

(Źródło: youtube.com)

Czekam również na film "Ludzie duchy" Martyny Wojciechowskiej, w którym dziennikarka przedstawia dyskryminację albinosów, jaka ma miejsce w społeczeństwie tanzanijskim. Ci ludzie nie tylko są piętnowani, ale wręcz walczą o przetrwanie. Amulety stworzone z ich ciała mają przynosić szczęście...

Po seansie zaplanowano rozmowę z dziennikarką, która za swój obraz dostała Złotą Nimfę dla najlepszego dokumentu na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Telewizyjnych w Monte Carlo.

(Źródło: qultqultury.pl)

Pełen program znajdziecie TUTAJ.

Okiem Kinomaniaka

Rozkosz kinomanów trwa! Jedne festiwale się kończą, kolejne za moment wystartują. Specjalnie dla Was przestudiowałam już rozkłady jazdy dwóch kolejnych eventów: Wiosny Filmów (15-24.04) oraz Afrykamery (18.04-8.05). Sprawdźcie, czego nie można przegapić!

Polub na Facebooku

Śledź na Instagramie

Szukaj

recent posts

Archiwum

Obserwatorzy

Czytam

Labels

Okiem Kinomaniaka

Rozkosz kinomanów trwa! Jedne festiwale się kończą, kolejne za moment wystartują. Specjalnie dla Was przestudiowałam już rozkłady jazdy dwóch kolejnych eventów: Wiosny Filmów (15-24.04) oraz Afrykamery (18.04-8.05). Sprawdźcie, czego nie można przegapić!

Polub na Facebooku

Śledź na Instagramie

Szukaj

recent posts

Archiwum

Obserwatorzy

Subskrybuj

Czytam

Labels